بسمه تعالی

حقیقت دعا / بخش اول(دعا درآئینه شعر،آیات و روایات).

نویسنده: استاد قاسم کاکایی

تدوین در وبلاگ :نایبی

دل گفت وصالش به دعا باز توان یافت

                                       عمری است که عمرم همه در کار دعا رفت

                                                                                            (حافظ)

درباره دعا

نگاهی به تاریخ دراز آهنگ دین و آموزه های ادیان بزرگ،به خصوص ادیان ابراهیمی،نشان می دهد که دعا از ارکان اساسی دین،بلکه به تعبیری دقیق تر، روح دین است که بدون آن دین کالبدی سرد و خشک و بی روح خواهد بود

کافی است که هدف خلقت و هدف دین را در قرآن در نظر بگیریم تا جایگاه دعا و نیایش روشن شود. خداوند در قرآن فرمود:«ماخلقت الجن و الإنس إلّا لیعبدون»(ذاریات56).(جن و انس را جز برای آن که مرا بپرستند نیافریدم).این جا قرآن هدف خلقت راعبادت دانسته است، و پیامبرo فرمود که :«الدعاء مخ العباده»[1](دعا و نیایش مغز و جان عبادت است.)دعا رابطه انسان وخدا و زمین و آسمان است.از یک سو قرآن از آسمان نازل شده است تا بر قلبها ببارد و زنده کند:«یا أیها الّذین امنوا استجیبو لله و للرّسول إذا دعاکم لما یحییکم»(انفال24) (ای مومنان به ندای خداوندﷻ و پیامبرo که شما را به پیامی حیات بخش می خوانند لبیک و اجابت گویید).این زنده شدن به چیست؟ همه آن آب حیاتی که از طریق قرآن نازل شده و در شریعه شریعت جاری شده است برای ذکر است. پیامبرo فرمود:«تنها برای یک چیزنماز واجب شد و و به حج و طواف امر شدو مناسک و شعائر قرار داده شد و آن استوار کردن ذکر خداست».[2]

دعا همه چیز مؤمن است،دعا به تعبیر «برومر» :«نه صرفاً وسیله ای است در جهت «ورزیده شدن برای عشق خدا» بلکه خود «عشق بازی با خداست».[3]